Fotografia od swego zarania daje nam szansę na podróż w czasie, co prawda wyłącznie wstecz ale to też jest istotną jej wartością. Dzięki niej dobrze rozpoznajemy przeszłość, to być może dzięki niej łatwiej zinterpretujemy współczesność i domyślimy się co zapowiada przyszłość. Fotografia zatrzymuje na wciąż to co nietrwałe, chwilowe, o nieznanej jeszcze wartości i nieznanych przyszłych skutkach. Jest poniekąd magicznym systemem utrwalania tego co jest dziś, dla tych którzy przyjdą jutro, pojutrze i w następnych odległych i nieznanych czasach. To zapis historii, często bałaganiarski i przypadkowy, chwil obecnie ważnych ale być może bez znaczenia dla przyszłości, ale też tych dziś wydających się błahymi, które staną się ważnymi dla następnych pokoleń, oceniających czasy minione. Fotografia jest zapisem tego co dzieje się na bieżąco a historia weryfikuje ją, czy rzeczywiście zapisała te najważniejsze momenty i czy zrobiła to dobrze. (...)

Zgromadzony i ułożony w miarę chronologicznie zbiór fotografii jest próbą spojrzenia na przeszłość, z zauważeniem tego co w niej najważniejsze, o czym należy pamiętać jako jej momentach wzniosłych ale i też tych mniej chwalebnych czy tragicznych. W żadnej historii nie brakuje ani jednych ani drugich momentów. 100 ostatnich lat to coraz silniejsze wdzieranie się fotografii jako precyzyjnego systemu opisywania rzeczywistości. Strona techniczna fotografii nie stanowiła już w tym czasie bariery do wykonywania jej przez jak najszersze rzesze dokumentalistów – zawodowców, pasjonatów czy wręcz przypadkowych świadków zdarzeń z życia kraju i jego mieszkańców. Od wybuch I Wojny Światowej prasa na całym świecie bardzo chętnie sięgała po fotografię jako dokładny, szczegółowy i komunikatywny środek sprzyjający przekazywaniu treści. Fotografowie stali się częścią zespołów redakcyjnych dostarczając zamówione materiały. Nie byli jeszcze, jak dziś, samodzielnymi dziennikarzami wizualnymi i nie mieli zbyt wielu dobrych wzorów jak powinno wyglądać zdjęcie prasowe czy reportaż wielozdjęciowy. Stąd też pierwsze lata polskiej fotografii prasowej to czas kształtowania się gatunku, w tym sposobów opowiadania poprzez kadr, jego estetykę i zawartość tematyczną i emocjonalną. Fotografia, nie tylko w Polsce, pełniła rolę pomocniczą a jej złote lata w prasie miały dopiero nadejść wraz z pojawieniem się w 1936 roku amerykańskiego tygodnika „Life”, który stworzył kanon fotografii prasowej, obowiązujący w swoim głównym kształcie do dziś (...)

A. Zygmuntowicz

Zadanie publiczne jest współfinansowane ze środków Samorządu Województwa Wielkopolskiego